کاربرد و مواد محفظه گیربکس

محفظه گیربکس جزء ساختاری اصلی گیربکس است که در درجه اول برای پشتیبانی، ایمن سازی و محافظت از اجزای انتقال داخلی (مانند چرخ دنده ها، شفت ها، یاتاقان ها و غیره) استفاده می شود، در حالی که فضای بسته ای را برای دستیابی به عملکردهای روانکاری، اتلاف گرما و انتقال بار تشکیل می دهد.

توابع اصلی:

پشتیبانی و موقعیت یابی: یک پایه نصب دقیق برای چرخ دنده ها، شفت ها، یاتاقان ها و غیره فراهم می کند و دقت موقعیت نسبی را حفظ می کند.

تحمل بار و انتقال نیرو: بارهای ضربه ای دوره ای ایجاد شده توسط چرخ دنده را تحمل می کند و استحکام را از طریق سازه هایی مانند دنده ها و باس ها افزایش می دهد.

آب بندی و روانکاری: یک حفره محصور با شیارهای روغن یکپارچه، نشانگرهای روغن و گذرگاه های روغن را تشکیل می دهد که امکان روانکاری پاشش یا گردش را فراهم می کند و از نشت روغن جلوگیری می کند.

اتلاف گرما: برخی از سطوح بیرونی مسکن با دنده های خنک کننده یا کانال های خنک کننده روغن یکپارچه برای کنترل دمای عملیاتی (معمولاً دمای روغن ≤ 80 درجه سانتیگراد) مجهز شده اند.

انتخاب مواد معمولی:

چدن خاکستری (HT200/HT250): مناسب برای 80% کاهنده های معمولی، جذب ضربه خوب و هزینه کم را ارائه می دهد.

فولاد ریخته گری (ZG270-500): در سناریوهای سنگین و با ضربه زیاد مانند ماشین آلات معدن استفاده می شود.

ورق فولادی جوش داده شده (Q235): مناسب برای تولید دسته ای کوچک و سفارشی با چرخه تولید کوتاه.

آلیاژهای سبک وزن (آلومینیوم، منیزیم): در طراحی های مدرن برای کاهش وزن، به ویژه در انرژی باد، خودرو و سایر زمینه ها استفاده می شود.

زمینه های کاربرد: تجهیزات صنعتی: کاهنده ها، میکسرها، اکسترودرها، و غیره. حمل و نقل: گیربکس خودرو، گیربکس های کششی راه آهن با سرعت بالا، گیربکس های محور لوکوموتیو.

تجهیزات انرژی: گیربکس توربین بادی.